دل ترسوی ما هم دل به دریا زد

به یک دریای طوفانی      دل ما رفته مهمانی

چه دوره ساحلش از دور پیدا نیست

یه عمری راهه و در قدرت ما نیست

باید پارو نزد وا داد ..... بایددل رو به دریا داد

خودش می بردت هرجا دلش خواست  و هر جابرد بدون ساحل همون جاست

به امیدی که ساحل داره این دریا

به امیدی که آروم میشه تا فردا

به امیدی که این دریا فقط شاه ماهی داره

به عشقی که نمی بینی شباشو بی ستاره

دل ما رفته مهمانی....

به یک دریای طوفانی...

که به قوت گرفتن خودمان حرمت یک انسان زیر پا له میکنیم.

من و تو از نسل برادرانی هستیم که به مشتی گندم خون هم میریزند.

ما که از ریشه خرابیم چنین بر بادیم.

پس چرا دم از مرگ محبت بزنیم

من و تو.... ای انسان...

هر دو قربانی یک سیب حرام

پدرمان آدم

مادرمان حوا

همگی رانده شدیم به مکانی نفرین شده بنام زمین

خاک آن خاک ریا و هوایش تزویر

ما برای چه به نفرین شده ای دل بدهیم؟!!

این سوی زندگی من و تو هستیم و آن سوی دیگر سر نوشت !

این سو دستها در دست هم است و آن سو عاقبت این عشق !

به راستی آخر این داستان چگونه است ؟ تلخ یا شیرین ؟

سهم من و تو جدایی است یا برابر است با تولد زندگی مان ؟

چه زیباست لحظه ای که من به

سهم خویش رسیده باشم و تو نیز به ارزوی خود !

چه زیباست لحظه ای که سر نوشت

با دسته گلی سرخ به استقبال ما خواهد آمد!

چه تلخ است لحظه جدایی ما و چه غم انگیز است لحظه خداحافظی ما !

این سوی زندگی ما در تب و تاب یک دیدار می باشیم ....

و آن سوی زندگی یک علامت سوال در آخر قصه من و تو دیده می شود !

آیا ما به هم میرسیم یا نمیرسیم ؟

سرانجام این داستان به کجا ختم خواهد شد ؟